نخستین «روز معلم»ای است که در خانه نیستم. نه که، کار خاصی می‌کردم در سالگردهای پیشین: از مراسم تشریفاتی دروغین نمادین مدرسه گرفته تا خرید هدیه برای آموزگاران توسط علیاحضرت والده، که گاهی تحویل گرفته نمی‌شد! مهم‌تر آن که در ایام ذی‌العقولی (نسبی) هرگز از این کارها نکردم و در چنین مراسمی شرکت نجستم و ...

کنون که بدین سابقه می‌نگرم، دلگیر می‌شوم چه بسیار معلمانی داشتم که بسیار مدیون زحماتشان هستم، چه بدانند و چه خیر، من احترام خاصی برای ایشان قائلم. هر چه بر عمر از دست رفته خویش فزودم، دوستان حقیر اندوخته تجارب خویش گسترش دادند و به معلمان عزیز من بدل شدند.
منکر نقش والدین در تعلیم و تربیت نمی‌شوم، بل ایشان جزو اولین و اندک معلمان همیشگی‌ام بوده‌اند. همچنین بعض اساتید مدرسه و دانشگاه را می‌ستایم به سبب آنچه مرا آموختند. مولایمان فرمود «من علّمني حرفاً، صرت له عبداً»، که «بنده او شوم که مرا خرده‌ای بیاموزد». بگذریم که تناقضی با یکتاپرستی من ندارد، انشاءالله.

از این تریبون بهره می‌جویم و این روز فرخنده را به پاس خدماتشان به هر آنکس که مرا آموخت، تبریک می‌گویم و برای همگی‌شان آرزوی توفیق و زندگی مملو از نیکی و شادی.

جناب سامی یوسف هم یک آلبومی دارند به نام المعلم که در نوع خودش کار جالبیه. ایام نخستین در دیار غربت را در خدمت ایشان بودیم. هنوز هر از گاهی که می‌شنوم این آهنگ‌ها را، یاد آن روزگار می‌افتم.

در بسیار بلاد تلاش نموده‌اند که زحمات بی‌دریغ این قشر از جامعه را اجر نهند؛ از همین قسم است سه‌شنبه در نخستین هفته کامل ماه مه (که سه‌شنبه آتی می‌شود به خیالم) در ایالات متحده، که نزدیک بود تصادف کند با دوازدهم اردیبهشت (محتمل است سال دگر چنین شود). جالب آنکه در ولایت شریفه ماساچوست (که هاروارد و ام.آی.تی.اش معرّف حضوراند) یازدهمین روز از ماه نه را مزین نموده‌اند به یاد معلم، و دست بر قضا، آدم‌های بی‌پدر و مادر، عدل همان روز را جهت ...