یک مطلبی را حاجی واشنگتن عرض کرده‌اند بدین نشانی، که حق گفته‌اند.
دو تا نکته جا افتاده که من اینجا می‌آورم.

اولاً، با اینکه واکنش خیلی نسبت به کره‌ای‌ها منفی نبوده (دست‌کم قابل مقایسه با واکنش فرضی در پرونده مشابه برای عرب و مسلمان نبوده)، اما در همین وضعیت نیز، بنا به هشدار سفارت کره جنوبی، بعضی خانواده‌ها دارند فرزندان‌شان را از دانشگاه مزبور خارج می‌کنند.

دومین نکته این‌که برای من درک این ماجرا سخته که چرا مردم کره‌ای یا دولت کره باید به طور ویژه شرمنده باشند در این موضوع و ... من خودم ناراحت شدم این قضیه را شنیدم، اما فکر نمی‌کنم مثلاً هر کسی که اسم کوچک‌اش با «چ» شروع می‌شود به عنوان مثال، بایستی از فرط ناراحتی دق بکند و از مردم ایالات متحده پوزش بطلبد. پسر بیست و سه ساله‌ای که از هشت سالگی در آمریکا زندگی کرده، دوسوم از عمرش را در این بلاد بوده و هرچند لقب بیگانه ساکن را یدک می‌کشد، ولی ...
می‌گویند که دانشجوی مورد نظر ناراحتی روانی داشته؛ به نظر من خیلی منطقی‌تره که به‌جای کره‌ای‌ها هر کسی که روان‌پریشه و افسردگی دارد و امثالهم ناراحت بشود و عذرخواهی کند. یک خرده دقت بشود به رابطه علت و معلولی آخر!