حقیر به وطن نیز قوه و انگیزه اجتماعی کافی جهت جمع‌آوری دوستان ویا راه‌اندازی مراسم بزرگداشت و جشن و امثالهم نداشتم؛ چه حال که گر جوهری بوده، خشکیده است و ... خلاصه از این رو بود که یک آمریکایی ایرانی‌دوست سبب خیر شد و ما را جمع کرد تا مراسم روح‌انگیز و حیاتی «سیزده به در» را گرامی داریم.


تیفانی تانگ که در دانشگاه ما دکتری می‌خواند، مقطع پایین‌تر را در لس‌آنجلس (به قول خودش که تهران‌جلس) بوده؛ لذا به فرهنگ ایرانی و آداب و رسومش آشناست و فارسی هم تاحدی تکلم می‌کند. بنا به دلایل متعدد، از جمله این‌که «یکشنبه روز مهره، روز مهر و محبت» یا این‌که ۱۳=۱۲+۱ و ...، دوازدهم فروردین ماه سال جاری، طی یک اقدام پیش‌گیرانه نحوست روز بعد را در ریشه خشکاندیم. تیفانی هم که از آش گرفته تا غلیان، دود و خوراک، همه چیز داشت و بسی شادی برفت. خداوندگارش عمر دهد.