یک مطلب بامزه را مدت‌هاست که می‌خواهم بگویم. دو تفاوت عمده بین دوره کارشناسی این دانشگاه‌ها و آن خودمان دیدم که قابل تأمل است.

اول آن‌که دانشجویان، به‌عوض آن‌که رشته تحصیلی‌شان را انتخاب کنند و علی‌الخصوص آنان که فرصت یافته‌اند، بر اثر غلبه جو، برق شریف را برگزینند (بی‌آن‌که بدانند ...)، در این دیار، دانشگاه را انتخاب می‌کنند و وارد می‌شوند. در دو سال اول، بر حسب علایق خود و البته قدری محدودیت درس‌هایی از دانشکده‌های مختلف می‌گیرند و سپس دو سال آخر را در رشته مطلوب ادامه می‌دهند. در این دانشگاه ما، غیر از دانشکده علوم سیاسی که آزمون ورودی دارد، بقیه دانشکده‌ها به‌سادگی دانشجو می‌پذیرند؛ نه همه به یک رشته خاص می‌روند و نه اگر هم دانشجویان زیادی جذب یک رشته بشوند، مشکلی پیش می‌آید. بر اساس عرضه و تقاضا بودجه اختصاص می‌یابد. لذا دانشکده‌ها دائما در تلاشند که دانشجوها را جذب کنند.

دیگر آن‌که به جای اینکه دانشجویان را با سال ورودشان علامت بگذارند، مثلاً من را هشتاد و یکی بنامند، آنان را با سال خروجشان می‌شناسند؛ مثلاً دوره دوهزار و هفتی‌ها امسال فارغ‌التحصیل می‌شوند. قدری جای تأمل دارد!